-Znowu się spóźnisz!!!- zawołał mój kochany, najstarszy braciszek - Pośpiesz się... - dodała siostra, jakby jej zależało na tym bym się nie spóźniła
-Nie wiem gdzie mam baletki - warknęłam. Co tydzień przed treningiem mam ten sam problem, a mianowicie, gdzie są te moje cholerne baletki. Na balet chodzę od trzeciego roku życia i to jedyna rzecz w moim życiu, którą naprawdę lubię. Gdy rodzice się rozwiedli tylko to mi pozostało i był to dla mnie sens życia. Jedyny.
Nie mogę powiedzieć, abym była bezproblemowym dzieckiem...
-Olivia!!!- krzyk z przedpokoju przerwał moje rozmyślania - Victoria już jest...
No właśnie Victoria... Moja przyjaciółka, wie o mnie więcej niż moje rodzeństwo razem wzięte. Co tydzień w piątek zjawia się swoim samochodem pod moim mieszkaniem, aby zawieść mnie na balet. Sama nie tańczy. Nie wiem czemu to robi, ale mi to odpowiada. Nawet bardzo. Chwyciłam torbę i lekko przymałe baletki. Zbiegłam na dół i przywitałam ze śmiechem moją kochaną Vik. Zatrzasnęłam drzwi i wsiadłam do najfajniejszego samochodu no świecie. Nie chodzi mi o markę, czy cenę, ale o klimat jaki w nim panował. Mimo, iż muzyka jakiej Vik słuchała nie należała do mojej ulubionej (jakiś tam brytyjski zespół, nic specjalnego), to lubiłam w nim siedzieć...
-Znów nas ignorują!!!- krzyknęła moja przyjaciółka, gdy tylko wsiadłyśmy do jej samochodu - Rozumiesz w Niemczech, aż cztery koncerty, a u nas żadnego nie ma... One narzekają, że tak mało, a my skaczemy z radości jak ich piosenka w radiu leci!!!
- Ale o kim ty znowu mówisz?!- powiedziałam zirytowana, że jak zwykle nie wiem o co jej chodzi
- Jak to o kim??? Olivia w jakim ty świecie żyjesz...- zaśmiała się - o najlepszym zespole wszech czasów, czyli o...
-One Direction...- dokończyłam znudzona. Mogłam się domyślić, bo ciągle o nich gadała... One Direction to, One Direction tam to... - To jedź do Berlina - dodałam po chwili. Rodzice Vik mieli kupę kasy więc nie był to dla nich jakiś kosztowny wypad...
- Nie... To oni powinni tu przyjechać - powiedziała smutna
- Robisz sobie ten tatuaż?- zapytałam szybko, by odciągnąć moją przyjaciółkę od tego jakże smutnego tematu *sarkazm*
- No nie wiem... Chciałabym, ale to chyba strasznie boli, nie?- spytała, a ja na nią dziwnie spojrzałam. Moja krucha przyjaciółka... Ją wszystko bolało. Była moim przeciwieństwem, nigdy nie dotknęła alkoholu, papierosów. Zawsze ma dobre oceny, czego nie można powiedzieć o mnie... W sumie to nie wiem czemu się przyjaźnimy, nic nas nie łączy
- Mnie nie bolało... Ale to mnie- odpowiedziałam. No tak zapomniałam wam, powiedzieć, że mam taki mały tatuaż z tyłu pleców tuż nad tyłkiem... W brew prawu, oczywiście. Kto zrobił tatuaż siedemnastolatce? Brat, prosta odpowiedź
- Już jesteśmy- rzuciła w przestrzeń.
- Dzięki - przytuliłam ją- Kocham Cię
- Oj weź... Te dwa słowa do ciebie w ogóle nie pasuja
Nie jest jakiś wyśmienity, ale jest...
W sumie to i tak nikt tego nie czyta...
Jeśli jednak to czytasz to skomentuj, proszę, nie wiecie jak to dla mnie jest ważne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz